Waarom '30' plots geen eng getal meer is

Van denken tot voelen naar besef en geloof

30… wat een verrijkende leeftijd!


Zegt diegene die de kriebels (én dan bedoel ik niet vlinders ;-) ) kreeg bij de gedachte van 30 te worden. Ondanks dat mensen mij fysiek wel vaker jonger schatten, ben ik wel degelijk geboren op 27 maart 1992. Wat dus maakt dat ik op het moment ik dit schrijf, 27 september 2022 om precies te zijn, exact een half jaar 30 ben. Ik neem het feit dat mensen me jonger schatten maar op als een compliment en ik hoop dat ik nog wat jaren deze jeugdigheid mag behouden. ;-)


Toch keer ik nu met plezier mijn rug naar mijn jeugdjaren en werp ik een blik op het moois wat de toekomst te bieden heeft. Ik zeg oprecht dat dit mijn mooiste jaar van mijn leven is. Ik ben er!


Van denken...


Ik dacht altijd dat ik met op tram 3 te springen al iets moest bereikt hebben in mijn leven. De weg daarnaartoe voelde als een falen, want ik had niet bereikt wat ik me voorgesteld had. Ik had mijn leven overhoop gegooid, tijd verspild… 29 jaren van mijn leven heb ik verspild én aan wat? Het nadeel is dat je geen andere tram kan nemen. Je moet wel degelijk gewoon springen. Dus het gevoel dat de tijd verstrijkt of je het nu wilt of niet of je nu staat waar je wilt staan of niet, was confronterend. Ja, was. ;-) Je bent geen baas over de tijd. Je hebt geen controle over de tijd. Je hebt geen controle over omstandigheden in jouw leven, maar je hebt wel de controle om hier mee om te gaan, om actie te nemen, om voor verandering te kiezen...


Gelukkig komt het verstand of ja het inzicht met de jaren. Wake-up call: je verspilt geen tijd met de gang van het leven. Je rijpt enkel en je kan enkel leren van gebeurtenissen die je aangereikt krijgt. Ik heb me heel mijn leven onderdrukt. Ik heb mensen geplezierd ten koste van mezelf. Ik heb me opgeofferd om voor anderen te zorgen. Ik heb me geforceerd om voor anderen goed te doen. Ik heb gezwegen, zodat anderen konden spreken (én dat was vaak bullshit, oeps).


Zo heb ik fouten gemaakt, doordat ik mijn leven door ‘mijn verstand’ liet leiden. Maar hoe kon ik op die leeftijd nu verstand hebben? Als student deed ik wel braaf wat men van mij verwachtte, maar studeren interesseerde me eigenlijk weinig. In een aantal vakken was ik wel geïnteresseerd, dus ik dacht dat het ook die richting was waarin ik een job "moest" gaan zoeken. Dat wordt van je verwacht, niet? Eigenlijk was ik niet gelukkig, maar elke dag opnieuw zette ik mijn komisch masker op (blijkbaar heeft dat ook iets te maken met de betekenis van mijn naam ‘Thalia’) om te doen alsof ik de touwtjes in handen had. Ik leek dus iemand die al vroeg wist wat ze wou. Tijdens mijn hogere studies heb ik ook voor de richting gekozen met leerstof dat me interesseerde, maar niet waar ik iets mee wou doen in praktijk. Say what!?


Tot voelen...


Net voor ik mijn diploma had, was mijn leven een rollercoaster. Alles ging ineens heel snel. Van zodra ik afstudeerde was ik op één jaar tijd van student naar werknemer, mama én huisvrouw gegaan. Ik, die mijn leven al uitgestippeld had toen ik tiener was, leek plots roekeloos en onbezonnen. Ik wou bijvoorbeeld altijd al mama zijn rond mijn 24, maar mijn leven liep op dat moment anders dan gepland, waardoor het niet verstandig zou zijn. Vraag me niet waarom, maar toen vond ik dat een mooie leeftijd. Op mijn 24 werd ik toch, maar dan ongepland, zwanger. Ik ontdekte het, toen ik nog vakantiewerk deed, mijn diploma nog niet in handen had. Ik stond met mijn ene been nog in het studentenleven en met mijn andere been al in de ‘echte wereld’. Geen tijd om even de weg te zoeken. Ik moest verder... en niet alleen voor mezelf, maar nu ook voor mijn zoontje.


Ondanks de hormonen, de misselijkheid en de zwangerschapskwaaltjes voelde ik me bij de geboorte van mijn zoontje voor de eerste keer in heel lange tijd vanbinnen gelukkig. De roze wolk is ook geen leugen. Helaas is deze geen blijvend verschijnsel, maar het gevoel dat het met zich meegebracht had, was wel een trigger geweest. Dat intense geluk wou ik voor altijd voelen.


Ik werd een gelukszoeker. Ik zag het geluk in materialistische dingen zoals een huis kopen. De schijn voor de maatschappij hoog houden dat je ondanks ongepland zwanger te zijn geworden, je toch de touwtjes in handen lijkt te hebben. Al werd ik ook ambitieus, want ik wilde nog steeds iets met dieren doen, maar wist ik niet exact wat. Dan ben ik in bijberoep begonnen als dierenoppas aan huis. Even liep ik ook te hard van stapel in mijn ambitie, maar ik kwam er gelukkig met ‘wat’ leergeld nog goed van af. Door de zure appel bijten, was ik ondertussen toch al gewend. De nasmaak was van alle voorgaande gebeurtenissen immers nog aanwezig.


NAAR HET BESEF...


De materialistische zaken werden werkelijkheid, maar brachten niet dat gewenste gelukkige gevoel. Ja, heel, heel kortstondig, maar niet lang genoeg om er een positief blijvend effect van te voelen. Toen ik voor de eerste keer echt afscheid moest nemen van een persoon die mijn hart echt geraakt had, wakkerde, ondanks het verdriet, het vuur vanbinnen aan. Mijn vuur dat als kind in mij brandde, was al die jaren een waakvlam geworden. De waakvlam die me ondanks ik me vaak ongelukkig voelde, me toch op de één of andere manier sterkte gaf. Alles wat leven in overlevingsmodus gebracht had, wou ineens terug leven. Het was door mijn enorme waardering voor die persoon dat het besef kwam.


Iemand die heel zijn leven hard gewerkt had én dit graag deed én iemand die genoot van de kleine dingen. Als hij op zondag met de mensen die hij graag had eens kon gaan eten was dat voor hem puur genieten. Hij was nog maar een aantal jaren grootouder, dus hij had nog een mooie toekomst voor zich. Tot er ontdekt werd dat hij kanker had. Maar zelfs toen hij ziek was, bleef ik bewondering voor hem hebben. Onze wegen waren wel al een aantal jaren gescheiden, maar ik ben hem nog in het ziekenhuis gaan bezoeken. Hij was van landbouwer naar zelfstandige chauffeur (tractor, vrachtwagen, ...) overgeschakeld en nog steeds sprak hij vol passie over werken. Hij bleef tijdens zijn behandelingen ook gewoon verder werken, zolang hij kon. Ondanks hij wist wat zijn lot was, bleef hij positief. Hij liet dokters vaak versteld staan, want ondanks dat hij ziek was, had hij een sterk lichaam en een sterke geest. Ik heb getwijfeld om dit stukje te schrijven, maar hij verdient meer erkenning dan enkel in bovenstaande alinea. Hij blijft mij nu na een aantal jaren nog steeds raken met nog even grote bewondering.


Zo heb ik de laatste jaren van mijn twintiger jaren geleidelijk aan meer en meer inzichten gekregen. Daarnaast was mijn lichaam ook op, omdat ‘mijn verstand’ nooit wou luisteren en altijd maar bleef gaan, want het wou meer en meer. Ik was moe, mijn lichaam was moe, maar deze keer nam de vlam vanbinnen de bovenhand. Het begon zo hard te branden dat de warmte tot ‘mijn verstand’ raakte en het zelfs begon te koken. Zoals in een microgolfoven iets opwarmen tot de ‘ping’, het signaal dat het klaar is. Toen kwam met wat ik vanbinnen voelde ook het besef. Het besef dat er iets moest gaan veranderen.


Weer stapte ik in een rollercoaster, want op nog geen jaar was ik van een eigen huis naar een alleenstaande mama zonder thuis gegaan. Weer iets dat voor anderen roekeloos lijkt. Iets dat weinig anderen begrepen, iets dat ik ook aan niemand kon uitleggen, want men begreep het toch niet, maar waarbij ik eindelijk mijn gevoel volgde. Blijkbaar is dat gevoel iets wat door anderen wordt gezien als overspel. De enige verklaring dat anderen voor jouw gedrag kunnen bedenken. Begrip en vertrouwen verdwijnt en vooroordelen en kritiek komen wanneer je door echt jouw hart eens te volgen, ineens anderen hun wereld stuk maakt en je de kwade geest van hun verhaal wordt.


De gedachte dat ik een slecht figuur in anderen hun leefwereld was, gaf me een slecht gevoel. Ik, die voor iedereen goed wou doen, was ineens de slechte. Toch wist ik dat ik deze rol moest aanhouden, want de liefde voor anderen had plaatsgemaakt voor meer liefde voor mezelf. De verandering dat mijn gevoel, dat vlammetje, had veroorzaakt, maakte me ook sterker. Ik kwam op voor mijn eigen grenzen. Wat anderen van mij zeiden en dachten was plotseling van ondergeschikt belang. De verandering van mijn leefwereld, gaf nog meer verandering vanbinnen. Ik voelde dat ik nood had aan balans, aan innerlijke rust. Ondanks dat ik voor mijn grenzen opkwam, had ik nog steeds begrip voor anderen. Zelfs wanneer ik gefrustreerd raakte, omdat ik wanhopig probeerde uit te leggen wat er allemaal gaande was, maar niet begrepen werd. Aan jezelf denken hoeft niet egoïstisch te zijn... Dat wat ik dus altijd al dacht.


Dat vlammetje dat in waakvlam was overgegaan, als mijn lichaam van leven in overleven was overgegaan, was er na al die jaren ineens behoefte aan mentale rust, want ik heb te veel nagedacht. Je hebt hierboven gelezen wat al die gedachten hebben opgeleverd. Inderdaad, chaos, onrust en vooral negatieve gevoelens.


EN GELOOF...


Samen met de komst van een virus waarbij de wereld in een soort van slaapstand gelegd werd, nam ik mijn mentale rust. Door de rust ben ik meer in het ‘nu’ beginnen leven. Ben ik terug gaan genieten van de kleine dingen in het leven. Ben ik ‘ik’. Ik zou zeggen ‘geworden’, maar ik was ‘ik’ altijd al. Alleen dacht ik vaak de ‘ik’ te zijn die ik zou moeten zijn, die ‘ik’ ik zou moeten zijn voor anderen in plaats van de ‘ik’ te voelen die ik ben. De laatste jaren van mijn periode als twintiger waren al een verademing. Ik voelde mezelf weer terug meer leven en minder overleven. Toch was ik nog steeds wat op de dool. Ik ging meer en meer handelen vanuit het gevoel, maar nog niet wetende waar mijn pad mij naar toe zou leiden. Met dat gevoel ben ik ook ‘Remind the Moment’ gestart. Niet wetende wat het zou brengen, maar ik genoot van elk moment.


Dat doe ik op mijn 30ste nog steeds én veel bewuster: genieten van elk moment! Het leven is echt mooi, maar je moet het leven bekijken van jouw eigen standpunt. De wereld is eens zo groot en eens zo ruim om trots diep in en uit te ademen en bij elke teug die je neemt te voelen wie jij bent. De tijd dat ik van de wereld mee naar mezelf keek en me klein liet, is voorbij. Met 30 jaar te worden heeft mijn vlam me niet alleen vanbinnen verwarmd, maar heeft me ook mentaal veranderd. De gedachten hebben plaats gemaakt voor geloof, want ik geloof nu echt. Ik geloof in mij, in het mooie van de wereld en ik geloof in jou!


Het maakt niet uit dat je even de weg niet meer weet, dat je voor de maatschappij roekeloos en onbezonnen lijkt, dat je ambitieus bent, dat je nood hebt aan verandering. Dat je als student nog niet weet waar je terecht hoort te komen. Dat als je terecht bent gekomen waar je hoopte te zijn en je voelt dat het dat toch niet meer is, dat het oké is om voor verandering te gaan. Het is oké om te zijn wie je bent, om jouw eigen weg te zoeken. Ik geloof dat jij zal terechtkomen waar jij hoort te komen. Dus ja geloof in jouw dromen, geloof in jezelf!


Met wat ik nu weet ben ik op mijn 30 jaar dankbaar hoe mijn leven gelopen is, dankbaar dat ik al heel wat mogen leren en ervaren heb. Bovenal ben ik gewoon enorm trots. Trots op mezelf dat met wat ik nu weet, ik dit alles zelf bereikt heb. Dus ja, ik heb wel degelijk iets op mijn 30 jaar bereikt. Ik geloof eindelijk in mezelf. Geloof me dat maakt je echt gelukkig én ik mag dat geluk elke dag opnieuw ervaren. Ik moet niet meer streven naar ‘ik zal wel gelukkig worden in de toekomst’. Ik ervaar het gewoon. Ik ervaar het elke dag opnieuw en opnieuw. Ik ervaar het elke dag met de mensen om me heen, die ik graag zie. Ik geniet van het mooie van het leven én ik geniet van Remind the Moment.


Dankzij Remind the Moment ben ik ook nog verder gegroeid als persoon. Ik raakte gefascineerd in bepaalde zaken. Ik ben zaken anders gaan bekijken en ik ben terug gaan 'leren'. Dankzij dit proces weet ik eindelijk wat de bestemming van mijn pad is. Ik heb er ontzettend veel zin in om aan dit avontuur te beginnen. Om eindelijk mijn 'grote hike' te starten. Ik hoef die eindbestemming nog niet direct te bereiken, maar ik weet nu al dat ik geniet van de weg ernaartoe, van het avontuur en ik hoop dat ik dat avontuur verder met jou mag beleven. Want net zoals ik gegroeid ben over 30 jaren, zal Remind ook groeien de komende jaren. De toekomst lacht me toe en ik mag vandaag beleven om morgen terug te kijken. Als dat geen 'Remind the Moment' is.


Leuk weetje: ik wil ontzettend graag gaan hiken en veel nieuwe plaatsen ontdekken samen met mijn hond, Norah. Ik haal daar enorm veel voldoening en plezier uit en ik geniet van in beweging te zijn. De natuur in alle schoonheid en rust, in combinatie met goed gezelschap. Deze avonturen deel ik ook graag met jou op mijn Instagram (@remindthemoment.be) en wil ik met andere geïnteresseerden dit ook samen gaan beleven. Mijn avontuur met Remind the Moment voelt ook zo, alleen wordt het een enorm groot avontuur. Ja, ik hou van een avonturier te zijn. Ik hoop jij ook. Ik hoop dat jij dit ook met mij wilt gaan beleven.


Dit is dus nog niet het einde... enkel het begin

Al wat ik in mijn leven geleerd en ervaren heb en waar ik van geniet trek ik ook graag door naar Remind the Moment. Daar daar vertel ik je graag in een volgende blog meer over. Over de ziel van Remind the Moment én over dieren. ;-)